Expeditie Zwaan,
We hadden ons voorgenomen niet op vakantie te gaan omdat we dan op een
rustige wijze onze aanbouw aan de woning konden afmaken, niets bleek
minder waar.
Al hoewel we gezegend waren met een meteorologisch
onvoorstelbaar prettige zomer hadden we het (geluk) om een net uit
het ei gekomen zwaan te adopteren.
Zij was mank en leek ten prooi
te vallen aan de naderende ecologische roteb; kraaien cirkelden
enthousiast om het kuiken en een naderende reiger moest uiteindelijk deze
lekkernij z’n spitse snavel voorbij laten gaan…..
Een zeer
gemotiveerde mensmoeder had zich over het pluizige dier heen gegooid en zo
de oneerlijke strijd tussen partijen in evenwicht gebracht, het was echter
mijn vrouw.
Eerst een bezoek aan de dierenarts, zij moesten wel
overleggen met elkaar want dit hadden ze nog nooit meegemaakt een zwaan in
hun praktijk.
Sanne, zo noemden we haar, kreeg 10 dagen penicilline en haar poot was
daarna helemaal
genezen.
Een pinguin lijkt het, zón kuikenzwaan en je houdt het in leven door
een warmtebron te creëren bijv. met een elektrische deken en een
kruik.
Als eten kreeg zij gemalen granen en kroos.
Zij zwom om
het uur in de cementemmer.
Dit moet om zijn vacht in orde te houden, (vetlaag ontwikkelen).
Al zittend op schoot bij onze dochter Soraya,
samen achter de computer en natuurlijk de WebCam, bleef uiteindelijk de
groeispurt niet uit.
We moesten emmers kroos toe dienen in combinatie met smering in de vorm
van slootwater.
Je wordt al snel beloond met emmers, letterlijk emmers
zwanenstront, die, verdacht veel lijkt op de toegediende
groentehap.
Het onderscheid zit hem in een penetrante geur die je
duidelijk maken wat kroos is of de verwerking ervan.
Dan begint het te groeien, te groeien tot een monster met enorme
zwemvliezen, zo ook met de door ons geadopteerde zwaan Sanne …..
Op
schoot kon de zwaargewicht niet langer vertoeven en werd al het
aangrenzende water rondom ons huis voorzien van trappetjes en
steigers.
Sanne kon moeilijk het water uitkomen, maar wij hebben haar alles geleerd, mijn dochter in de roeiboot en Sanne erachter aan. (om haar angsten de baas te worden). Echter het volgende probleem was het vliegen, als haar ouders aan het voorvliegen waren voor haar broers en zussen, lieten we Sanne toekijken.
We dachten dat Sanne voor altijd bij ons kon blijven. (grote plas, veel sloten, gras enz.)
Dat veranderde snel toen haar natuurlijke scheppers haar kwamen
opzoeken.
Deze nijdige ouders dulden het verstoten jong niet in “hun
sloten” en keer op keer moesten we Sanne redden uit de vleugels van zijn
zeer agressieve ouders, broers en zussen.
Uiteindelijk veranderde onze
riante waterkant in een soort D day vesting met een hek over de volle
lengte van 27 meter om zo voor onszelf en onze telg enige opgroeiruimte
veilig te stellen.
Onvoorstelbaar was het haast autistische gedrag van
de opgewonden moeder en vader, zoekend naar een gaatje in het hek om zo
hun verstoteling te bereiken.
Klapwiekend over het water, beukend met
hun borst tegen het hek als we Sanne even in het water lieten.
Weken,
maanden gingen voorbij, maar de zwanen terreur bleef zich met een haast
beangstigende vorm van agressie handhaven.
Sanne was bang voor de
zwanen, ze dacht immers dat ze een mens was, we praatte met elkaar, we
kroelden, we zaten samen in de zon
enz. enz.
Daar moest verandering in komen, uiteindelijk is het toch de bedoeling dat
ze de vrije natuur in gaat.
Vanaf 7.00 s ochtends zat mijn vrouw in weer en
wind op het steigertje met als wapen een bezem om de fanatieke
ouders op een afstand te houden, om zo Sanne te beschermen en op
deze manier haar toch in contact te brengen met haar eigen soort.
Als je
bij haar was, was zij rustig maar als je opstond, was zij acuut het water
uit.
Het was onhoudbaar, we hebben alle sloten uitgeprobeerd op onze weg, natuurlijk afgezet met gaas, maar de zwanenfamilie struinde de hele weg af , lopend, zwemmend, op zoek naar Sanne.
Uiteindelijk hebben we uit zelfbehoud (we waren immers al maanden dag
en nacht bezig met ons kind) Sanne op een naar ons idee betere locatie
uitgezet.
We hielden haar natuurlijk in de gaten, ze was te herkennen uit
duizenden zij is namelijk de enige zwaan die “praat”.
Echter bleek al
gauw dat Sanne de mens niet vergeten was en al snel in een nieuwbouwwijk
belandde, waar zij (onvoorstelbaar toevallig) werd ontdekt door een oud
vriendinnetje van mijn dochter.
Zij heeft zich ontfermt over deze
vriendelijke met mensen communicerende zwaan totdat een bewoonster,
die dacht dat de zwaan ziek was
de DAR (Dieren Ambulance Rotterdam) heeft gebeld met de beste
bedoelingen uiteraard.
We hebben samen met het zeer behulpzame team van de DAR Sanne uitgezet in het Zuiderpark en we hopen er het beste van…..
(RED)
Inmiddels is de zwaan overgestoken naar de Urkersingel waar
hij/zij het uitstekend naar de zin heeft en elkae dag gaan er mensen van
de DAR kijken hoe de zwaan het
maakt.