Op Woensdag 4 april om 16.00 ongeveer was ik onderweg om
mijn collega op te halen voor de wissel waar, ik nog een andere rit mee zou gaan
doen.
Maar de telefoon ging en het was de centraliste die mij vroeg of ik samen met
Johan een hond wilde gaan vangen op het vliegveld Zestienhoven.
Zij was uit Spanje gekomen en was door geslagen viel alles en iedereen aan wat
bewoog.
De vrouw die haar aan de lijn vast hield was ook al gebeten door haar.
Het verhaal dat we aanvankelijk te horen kregen was nogal
verwarrend, we moesten de hond in de auto van de nieuwe eigenaresse zetten, op
zich is dat vreemd want wij zijn er toch niet dagelijks om dit elke dag te doen,
als ze het nu niet durfde, zou ze dat dan morgen wel??
De Hondenbrigade wilde wel komen maar dan werd de hond meteen in beslag genomen,
dat wilde ze niet, ze wilde de hond zelf houden.
Toen de situatie benauwder werd wilde ze wel vrijwillig afstand doen van de
hond, met alle daaraan vastzittende kosten.
Ik vroeg me af waarom dan niet de Hondenbrigade, het was allemaal nogal vaag en
vreemd.
Ik ben met Johan mee er op af gegaan, dat doe je puur voor
de hond want die staat daar in een rotte situatie, een hond slaat niet zo maar
door zonder oorzaak.
Er moet wat gebeurd zijn met haar.
Overigens wist ik nog niet om wat voor soort hond het ging maar dat hoorde ik al
snel, een Mastino kruising.
Toen ik dat hoorde zei ik 'rot op, dat meen je niet, die bijt zo de vangstok
doormidden'.
Maar Johan zei 'Oke, we gaan' en dus ging ik mee.
Ter plaatse aangekomen zag ik een hond achter een auto
liggen, hij kwam rustig over maar vertrouwen deed ik het niet met al die
verhalen die hieraan vooraf waren gegaan.
Om van Rotterdam Zuid naar Zestienhoven te komen is niet zo simpel in de Spits,
ook al maakten we nogal eens gebruik van onze flitslichten en fietspaden om
vooruit te komen, het vlotte niet al te best en in die tijd die we erover deden
kregen we meerdere malen de centraliste, Danielle aan de telefoon met een
beschrijving van de situatie, die steeds meer uit de hand begon te lopen.
Voorzichtig begonnen we nu zelf te proberen een overzicht
te krijgen van de situatie, zoals ik al zei lag de hond nu even rustig achter
een auto, maar we wilden geen risico's nemen en onze veiligheid niet in gevaar
te brengen, maar ook niet van diegene die die hond aan de lijn had en al enkele
malen waarschuwend was aangevallen.
Mijn maatje ging een vangstok uit de auto halen en ging proberen de hond te
pakken wat al snel lukte en de vrouw, die hem al veel te lang vasthad kon hem
eindelijk loslaten.
Nu was het alleen nog maar de kunst om haar in het hondenhok van de Ambulance te krijgen, met een tweede vangstok moet dit vaak wel lukken maar deze hond wilde dat gewoon niet, ze wilde liever vechten en deed dit dan ook uit alle macht.
Wat er toen gebeurde dat zal ik NOOIT meer vergeten de hond
kreeg het benauwd, klapte in mekaar en begon over de straat te rollen langs de
stoep rand.
Ik zag bloed uit zijn bek komen, dat kwam omdat ze op haar eigen tong had
gebeten, er kwam bloed uit haar neus, dat kwam achteraf van een schaafwond
bovenop haar snuit van het rollen over de grond.
Ze liet haar ontlasting lopen en haar urine, lag over de grond te rollen en
sprong bijna boven ons uit, het moet voor omstanders ook een vreselijk gezicht
zijn geweest.
Op een gegeven moment viel ze met een blauwe tong
bewusteloos aan de stoeprand neer, ik zei 'ze stikt in de vangstok van ons
Johan, daar zijn we niet voor hier gekomen'.
Ik rende naar de wagen en liet gelijk de Hondenbrigade bellen, ik dacht die hond
moet gelijk los en verdooft worden anders ontsnapt ze nog.
Terwijl ze daar aan de stoeprand lag zag ik hechtingen in haar buik, het verhaal
was dat ze 5 weken daarvoor gesteriliseerd was, maar de wond was nog helemaal
kaal en na 5 weken zit daar heus al wat haar, volgens mij kon dat nooit 5 weken
geleden zijn, hooguit een week of twee, hoe kun je nou zo snel al een hond zo'n
reis laten maken!!!
Nadat we haar een snuitverbandje hebben gegeven konden we de vangstokken afdoen en haar voorzichtig in haar eigen bench leggen waarin ze rustig weer kon bijkomen, natuurlijk zonder het snuitverbandje, want dat kun je niet laten zitten bij een hond die bewusteloos is geweest, het gevaar dat een hond zou moeten overgeven is dan sterk aanwezig en met een snuitverbandje kan hij dat niet zodat hij zou stikken in zijn eigen kots, en dat willen we niet.
In overleg met de Hondenbrigade, die inmiddels ook was
aangekomen werd besloten het dier toch naar de DB te brengen, die de hond ook al
verwachtten om haar een paar dagen te observeren en toch nog een kans te geven.
De opzet was haar met bench en al in een hok te plaatsen met het deurtje open
zodat ze daaruit kon lopen als ze het wilde.
Daar aangekomen hebben we samen de bench naar de kennel
gedragen en wat denk je die gaat er niet in.
Oh oh, daar staan we dan, eerst de deur open gemaakt van de bench en de opening
afgesloten met planken, maar ze wilde er niet uit.
Het was haar veilige plek natuurlijk.
Toen heeft Johan besloten om de bench kap er af te halen en haar gewoon aan de
lijn naar binnen te halen.
Ik zei 'nee ik ben bang' maar hij zei 'ga maar achter de deur staan' waarop ik zei 'nee we doen dit samen, klaar'.
Johan kroop de bench in om de riem goed te doen en ik zei
'wat doe je nu, je zit half bij haar in de bench' maar ze deed niks en toen
heeft ze wat brood en worst uit onze handen gegeten.
Daarna hebben we de onder-, en bovenkant van de bench los geschroeft, Johan pakte
de riem en liep het hok in.
Ik de kap om hoog gedaan en zij stond op en liep met Johan mee het hok in.
Gelijk een ander gedrag, ze was heel bang staart tussen haar poten, maar het was
voor mekaar, ze liep los in het hok in.
Dat was een grote opluchting, alles is goed gelopen, je
moet er niet aan denken dat ze was gestikt tijdens het vangen met al die banden
en lussen om haar kop.
Ik heb nog één grote wens en dat is dat ze er weer boven op komt en dat ze een
Super lieve baas krijg die haar begrijpt en haar de baas kan zijn en haar
zodoende nog veel gelukkige jaren kan geven.
Ik hoop dat het lukt en die kans is aanwezig omdat ze pas in mei 2007 één jaar
word, Ja, het is nog maar een pup van elf maanden.
Ik en Johan wensen jou, Molly het aller beste toe want je
kan het.
In Spanje hebben ze niks om.
En net gesteriliseerd, en dan met een vliegtuig naar Nederland dat was deze
Dame, Molly te veel geworden.
Ze had ook een uitstraling van ik ben moe laat me met rust, bijna zo van 'krijg
ik nu alsjeblieft mijn spuitje'.
Ik ben er niet op tegen wat ze doen uit Spanje maar niet iedere hond is daar
voor geschikt dat zie je wat er nu gebeuren kan.