1e Paasdag 2007. Plotseling stond de telefoon roodgloeiend
over een zwaan, waar het niet goed mee ging aan de Huub vd Brulestraat.
Er kwamen daar drie telefoontjes tegelijk over binnen, dus het bleek écht
serieus te zijn.
Eigenlijk zat ik op DOZ om een verre rit te gaan doen, maar die moest pas 2 uur
later dus ik zei tegen de centraliste dat ik er wel heen zou gaan, ik heb en
blijf nu eenmaal een zwak voor zwanen hebben, waarom weet ik niet maar ik vind
het prachtige dieren en ze zijn ook vreselijk intelligent.
Ter plaatse aangekomen zag ik inderdaad een zwaan op de
kant liggen, en ik parkeerde mijn wagen zo dicht mogelijk bij het water.
Toen ik uitstapte en de zwaan benaderde wilde hij weglopen maar ik zag dat dat
niet ging.
Omdat hij minder dan een meter van het water zat lukte het hem nog net op tijd
om in het water te komen, maar alleen met zijn vleugels, op de één of andere
reden gebruikte hij zijn poten niet.
Ik had gewoon het nakijken, tot mijn oog op een vislijn viel die op de kant lag.
Omdat ik een hekel heb aan dat soort dingen pakte ik het op om te voorkomen dat
er vogels in verstrikt zouden raken, dat gebeurd nogal eens.
Terwijl ik het oprolde merkte ik dat de zwaan er aan vastzat, dat was dan een
gelukje en heel voorzichtig kon ik het dier naar me toe trekken.
Natuurlijk, en dat kun je verwachte, brak het lijntje precies op het moment dat
ik de zwaan kon pakken en voor de tweede keer had ik het nakijken, maar nu wist
ik waarom die zwaan zijn poten niet gebruikte, die zaten vast op zijn rug.
Helemaal vast in grote haken.
Heel eventjes bekroop me de gedachte om in het water te
springen maar die zwaan kon alleen met zijn vleugels veel harder zwemmen dan ik,
dus dat was zinloos. en wat ga je dan doen.
Deze zwaan kon niet lopen, dat had ik gezien, en als een zwaan niet kan lopen
kan hij ook niet vliegen omdat ze een aanloop moeten nemen om in de lucht te
komen, het enige wat hij wel kon was zwemmen, en nogal hard ook, daar stond ik
nog van te kijken, maar ja, hoe dan ook stond ik voor Jan Joker te koekeloeren
op de kant.
Een zieke zwaan vangen is meestal niet zo moeilijk, je gaat
er heen, pakt hem beet, zet hem in de wagen en gaat ermee naar een Dierenarts of
de Vogelklas en klaar is kees, deze zwaan was moeilijker, hij was niet ziek,
maar kon alleen zijn poten niet gebruiken en hoewel de tijd begon te dringen kon
ik het niet over mijn hart krijgen deze zwaan daar gewoon te laten zitten.
Ik had gezien wat er aan de hand was en ik moest en zou dat dier te pakken
krijgen om hem te helpen.
Ik belde naar de Centrale om mee te denken over een oplossing, ik kon niet dat
ritje uitvoeren naar Middelharnis omdat ik die zwaan wilde pakken.
'Hoe moet dat nou' vroeg Karin, waarop ik zei; 'probeer iemand anders te
versieren voor die rit, ik wil die zwaan en heb een boot nodig, plus de hulp van
een bemanning!'
Gelukkig kreeg ze dit al snel voor elkaar en kon ik op DOZ
het bootje achter mijn wagen haken en met de eerst beschikbare bemanning van de
avondploeg (Ton en Mehmet) terug naar de Zwaan.
Met twee wagens en een motorboot, (het mag wat kosten) waren we al snel weer op
de bewuste plek.
De boot lag al snel in het water, de motor was al snel aangekoppeld en we gingen
op zoek naar de zwaan, die we al snel vonden, maar toevallig op een plekje waar
we niet met de boot konden komen en van waaruit we hem ook niet vanaf de kant
konden pakken, dus we moesten gaan overleggen.
|
|
|
We besloten dat Ton de kant opging om hem daar te pakken
als het dier daarheen ging en Mehmet en ik bleven in de boot om hem vanuit het
water te pakken en die keus lieten we de zwaan zelf.
Omdat de zwaan niet zijn poten kon gebruiken, maaralleen zijn vleugels was het
onmogelijk voor hem om te gaan vliegen, maar toch maakte hij het ons, ondanks
onze motorboot, om hem te pakken te krijgen, we willen hem niet in onze schroef
vermalen, maar uiteindelijk lukte dit toch, zij het helemaal zeiknat.
Toen Mehmet het dier eenmaal in zijn vingers had liet hij hem niet meer los en
dat zijn nu net de momenten dat zwanen het opgeven, die vechten niet meer.
We konden de boot stoppen, het dier binnenhalen en weer naar de kant tuffen.
|
|
|
Helaas was de kniptang van Ton niet in staat de haken door
te knippen en moesten we de zwaan meenemen naar DOZ om daar de haken te
verwijderen.
Daar zijn we een half uur mee bezig geweest, maar gelukkig zaten de haken alleen
maar in de zwemvliezen.
Nadat we alles hebben kunnen verwijderen besloten we de zwaan een nachtje op DOZ
te laten om het bloeden te laten stoppen.
De volgende dag, maandag 9 april hebben we de zwaan weer terug kunnen zetten,
maar toen hij weer in het water zat besloot hij meteen te verhuizen naar Capelle.
Hij nam een aanloop en vloog direct weg.
Omstanders konden ons vertellen dat dat vistuig niet bij toeval in die zwaan
zijn poten was geraakt, maar dat dit opzettelijk was gedaan.
Dat verklaart gelijk mijn vraag hoe het komt dat dergelijk vistuig daar terecht
komt.
Met dergelijke spullen ga je niet vissen in zo'n binnenwatertje, dat gebruik je
alleen op zee.
Ik vraag me nu alleen nog af waarom er mensen zijn die zo kikken op dierenleed
en het zo prachtig vinden om dergelijk vistuig naar zwanen te gooien.
Zwanen zijn prachtige, intelligente dieren die niemand kwaad doen.
Geniet ervan of loop er gewoon voorbij.
