Mijn eerste Zwaan zal ik dus echt nooit meer vergeten en dat wil
ik heel graag willen vertellen.
Het is, en Johan weet wel wat ik dan bedoel, een hele belevenis om zo`n grote
vogel zomaar te pakken en er voor te zorgen dat hij helemaal weer op zijn
pootjes terecht komt.
In de vogelklas (Karel Schot) zorgen ze er voor dat hij over een tijdje gewoon
weer naar z`n eigen stekkie kan gaan.
Maar het gevoel wat er door mij heen ging is eigenlijk niet te
beschrijven, zo mooi dat dat is.
Het moment dat Ton en ik deze rit kregen zei ik gelijk tegen Ton "ooooooooh, mag
ik het alsjeblieft doen".
Natuurlijk zei hij.
En vanaf dat moment stroomde de adrenaline door mijn lijf.
Ik zou een zwaan gaan "vangën..." voor her eerst, mijn eerste Zwaan!
Daar aangekomen dacht ik wel..., waar ben ik aan begonnen, hij is best wel
groot.
Toen ik twijfelde zei Ton dat hij het voor zou doen en dat vond ik eigenlijk wel
prima.
Toen Ton dat deed nam ik gelijk de hals over maar Ton zei dat ik hem weer los
moest laten en het opnieuw alléén moest doen.
Alles wat Johan mij vertelde over het vangen van Zwanen ging
door mijn hoofd.
In theorie is het toch makkelijker, ha ha.
Maar toen ik hem eenmaal bij zijn hals had ging het eigenlijk vanzelf en begreep
ik niet waarom ik altijd zo`n angst heb gehad van Zwanen, wat een
heerlijke, mooie, lieve beesten zijn dat!!
Het was een waanzinnige ervaring en hoop er ooit nog veel meer te redden.