‘Laten we hopen dat er iets te doen is, want anders wordt het
saai voor je’, zegt Brigitte terwijl ze binnen komt lopen bij de DAR.
Ik als ‘apenstaartje’ ga met haar een avondje meerijden.
Ik heb ook zo mijn bedenkingen bij een paar uur niets doen, maar dat blijkt aan
het einde van de avond een utopie geweest te zijn.
We mogen er meteen op uit om een meneer en zijn hondje op te halen bij het
Dierenziekenhuis.
Meneer blijkt niet heel erg spraakzaam, waardoor Brigitte meteen de tijd heeft
om mij wegwijs te maken in de wereld die ‘formulieren van DAR’ heet.
Er moet nogal wat ingevuld worden voor iedere rit.
Nadat we onze klanten hebben afgezet, komt direct de volgende melding binnen.
Aangereden kat en een man die er bij staat te wachten.
We treffen ze korte tijd later inderdaad aan.
Ondanks de koude winteravond staat de man al ruim een uur bij de (inmiddels
overleden) kat te wachten.
En dat terwijl hij het beestje zelf helemaal niet heeft aangereden.
Maar zoals hij zelf zegt: ‘Ik kon het niet over mijn hart krijgen hem hier te
laten liggen.’
We bedanken hem hartelijk en brengen de kat naar de ambulance.
De motor hebben we nog niet gestart of de volgende melding komt binnen.
Een dierenarts heeft net een labrador van 14 jaar oud laten inslapen en het dier
moet naar het crematorium gebracht worden.
Erop af dus.
De hond is zwaar, waardoor het aardig sjouwen is om ‘m in de ambulance te
krijgen en er bij het crematorium weer uit te halen.
Na het nodige papierwerk koersen we rond 21.00 uur af op een snackbar om ons
avondeten te bemachtigen.
Eenmaal terug in de ambulance (met de frites in het tasje op schoot) worden we
opgeroepen voor alweer een aangereden kat.
De frites verdwijnt met zak en al op de grond en we maken haast om er zo snel
mogelijk te zijn.
De dame die gebeld heeft, heeft de kat in haar gang gelegd.
Het is een prachtige raskat van nog geen jaar oud.
Helaas geen chip of halsbandje.
We nemen hem mee om hem naar een dierenarts te brengen.
Maar dat blijkt op dit uur nog niet zo makkelijk.
Na goed rondbellen is er eindelijk eentje die wil helpen.
Jammer genoeg kan ze niets doen voor het mooie beestje.
Zijn achterlijf is verlamd en er wordt besluiten hem te laten inslapen, dat gaat
ons echt aan het hart.
Terug naar de ambulance waar we deze kat ook achterin doen.
En dan is het alweer 23.00 uur.
De koude frites gooien we weg, voordat we richting ‘thuishaven’ gaan.
Daar brengen we de twee katten naar binnen en maken de laatste formulieren in
orde.
Eenmaal in de auto terug naar huis besef ik mij wat voor bijzondere avond ik heb
gehad en wat voor bijzondere mensen er voor de DAR werken.
Allemaal met een even groot hart voor de dieren. Bedankt voor deze unieke
ervaring!