Op dinsdagavond 20 januari 2009 zou ik beginnen aan mijn
wekelijkse DAR-avonddienst met mijn vaste maatje Patrick.
Helaas had hij zich de avond ervoor ziek gemeld, zoals zovele Nederlanders was
ook hij geveld door de griep.
Mijn maatje voor vanavond zou Marja zijn.
Ik kende haar wel, maar had nog nooit met haar een dienst gedraaid.
Dit zou het begin van een nooit meer te vergeten avondje worden....
De eerste rit die we van onze centraliste door kregen was een zwervend
aangetroffen hond, in DAR-R-taal heet dat 'opgevangen hond'.
We haalden de hond, een kruising Mechelse Herder, die sterk vermagerd was op bij
het opgegeven adres en vervoerden haar naar DB (Dierenbescherming).
Helaas was de hond niet gechipt, waardoor we ook geen idee hadden van wie de
hond zou zijn.
Ik kan het niet vaak genoeg benadrukken; mensen, laat uw dieren alstublieft
chippen.
Dit scheelt zoveel tijd, verdriet, geld, zekerheid etc.etc. Dit laatste kan ik
als volgt toelichten:
Tijd:
Wanneer een dier door iemand gevonden wordt en hij/zij schakelt de DAR-R in (of
gaat ermee naar een willekeurige dierenarts), dan zal het dier direct door
middel van een chipreader bekeken worden.
Als het dier een chip heeft, kunnen we direct in verschillende databases zoeken
naar de eigenaar.
Meestal kan dan dezelfde dienst het dier weer retour richting eigenaar.
De eigenaar dient dan wel de ritprijs die de DAR-R in rekening brengt direct te
voldoen.
De praktijk leert ons, dat men al veel te blij is, dat het dier weer thuis is en
men betaalt de ritprijs.
Afhankelijk van het wel of niet lid-zijn van de DAR-R bepaalt de hoogte van de
ritprijs (leden: 12,50, niet-leden: 21,50).
Verdriet:
Wanneer je huisdier om wat voor reden dan ook wordt vermist, ben je daar heel
verdrietig over.
Is het dier gechipt, dan zal het een kwestie van Tijd zijn, voordat het dier
thuis is.
Geld:
Wanneer een huisdier niet gechipt is of er zijn geen gegevens in de databases te
vinden, wordt het dier naar DB aan het Abraham v Stolkweg gebracht.
Uiteraard wordt er dan een Amivediformulier nauwkeurig (ras, kenmerken etc.etc.)
ingevuld (hierover later meer).
Wanneer je huisdier wordt vermist schakel je tijdens je zoektocht ook Amivedi
(010-4835012) in.
Als het betreffende huisdier naar DB is gebracht en je hoort dat van Amivedi,
dan kun je de volgende dag naar DB gaan om je huisdier op te halen.
Je dier heeft dan wel een nacht (of meerdere) doorgebracht in een kennel,
voorzien van water.
(niet zo lekker als thuis in een warm mandje!)
Je dient dan wel de opvangkosten te betalen. Kortom; geld.
Zekerheid:
Maar.... ook wanneer je huisdier is vermist en hij wordt gevonden langs de weg,
dood.
Wanneer hij dan gechipt is, kunnen we in ieder geval de eigenaar traceren en hem
het nare nieuws overbrengen.
Natuurlijk is dit geen pretje, maar weken, maanden, soms jaren in onzekerheid
leven of je dier nog leeft of niet, is ook geen pretje. Kortom: zekerheid.
Als je dier eenmaal gechipt is, is het ook je eigen verantwoordelijkheid om
ervoor te zorgen dat het dier aangemeld staat bij de betreffende database.
Denk bijvoorbeeld ook hieraan, wanneer je gaat verhuizen of het dier wisselt van
eigenaar! Geef dit door!
Sommige dierenartsenpraktijken, maar ook DB hebben nogal eens chipacties, waar
je voor een gereduceerd tarief je trouwe huisdier kunt laten chippen.
Informeer daar eens naar bij de diverse instanties.
Namen, telefoonnummers en adressen vindt u op onze website:
www.dierenambulancerotterdam.nl
Wist u overigens dat een chip altijd in het lijf blijft zitten?
Het kan weliswaar verplaatst zijn, maar als een dier eenmaal gechipt is, is het
voor instanties als de DAR-R een koud kunstje om het chipnummer af te lezen.
Weer terug naar dinsdagavond:
We vulden de benodigde formulieren in, zoals het Amivedi-formulier (Amivedi is
een stichting die gevonden en vermiste dieren registreert) en we plaatsten de
hond bij DB.
So far so good...
Rit nummer 2.
Dezehadden we al direct bij aanvang van de dienst meegekregen en het was er een
van een geheel andere orde.
De rit luidde: “Er is een zwaan geland op een balkon bij mensen thuis, die kan
geen kant meer op.”
Of wij de zwaan even wilden ophalen en lekker weer uitzetten ergens bij een
plas.
Dit lijkt gemakkelijker dan gedaan. Ik vroeg aan mijn maatje;
“Hoe ben jij met zwanen??”
Ze antwoordde met: “Nou, ik heb er nog nooit een vast gehad, maar eens moet de
eerste keer zijn.”
Ikzelf zit nu 10 jaar bij de DAR en moet tot mijn schaamte toegeven dat ik ook
nog nooit een zwaan eigenhandig gepakt heb.
Ik moet u vertellen; ik vind zwanen machtig mooie, gracieuze, imposante dieren,
maar ben tegelijkertijd ook enorm bang van ze.
En dat. terwijl feitelijk het enige dat ze doen is klapperen met hun vleugels
(om te imponeren, hetgeen ook altijd lukt, bij mij dan :-)) en blazen.
Bijten doen ze niet eens, en dan nog; er komt geen tand bij kijken.... Waarom
dan toch die angst??
Ik weet het niet.
Afijn; we kwamen aan bij het opgegeven adres in de rustige
woonwijk Schiebroek.
Een alleraardigste mevrouw deed open en zij was blij dat we er waren.
We volgden de bewoonster de trap op, richting haar slaapkamer en daar op het
balkon op een ladder die op de grond lag zat het zwaantje!
Dit is ironisch bedoeld; mensen, ik had nog nooit zo'n grote zwaan gezien.
Het was duidelijk dat hij/zij niet al te blij was! Hij was direct aan het
blazen, en klapperen met z'n vleugels.
Ik besloot daarop de zwanenhals en een vuilniszak uit de wagen te gaan halen.
Zo gezegd, zo gedaan.
Marja bleef bij de bewoonster achter.
De bewoonster vertelde dat ze dacht dat er een zak cement op het balkon lag,
maar toen bleek dat die zak cement bewoog en een wel heel lange nek had, keek
zij nog eens goed; het was dus een zwaan die een wel heel ongelukkige plaats als
landingsbaan had gebruikt....
Al snel werd de slaapkamer enigszins verbouwd, het bed van mevrouw kon gelukkig
ingeklapt worden, wat ook werd gedaan.
Voorzichtig deden we de balkondeur open en Marja probeerde de hals van de zwaan
te 'grijpen' met de zwanenhals.
Dit lukte in z'n geheel niet.
Daarop deden we de deur weer even dicht, omdat we het zielig voor de zwaan
vonden, hij was al zo gestresst en als er dan ook nog 2 'gekken met knalgele
jassen' op je afkomen...
Ik besloot daarop de hulp in te roepen van onze collega Johan,
ook wel bekend als 'de Zwanenman'; er is in de hele omtrek van Rotterdam geen
zwaan geweest die hij niet 'aankon' en die zal er ook niet komen! Helaas was
Johan in gesprek.
Daarop belde ik met Joke, onze centraliste en legde het verhaal uit en vroeg om
versterking.
We hadden het natuurlijk kunnen blijven proberen, maar waren er zeker van dat
dit niet zou lukken, met het risico dat de zwaan wellicht gewond zou raken.
Joke schakelde direct de bemanning van de andere wagen in (Rob en John).
Nu was het even afwachten geblazen (leuke woordspeling in dit geval, de zwaan
deed niets anders dan alleen maar blazen!).
Ik deed het gordijn dicht, zodat hij zichzelf niet door het glas
zou zien.
Hij zou dan zichzelf niet herkennen en denken dat er een andere zwaan aan de
andere kant van het raam zat, waarna hij wederom met vleugels zou gaan klappen.
Dit alles om te imponeren.
Kort daarop belde Johan mij en vroeg wat er aan de hand was.
Ik legde alles snel uit, waarop hij vroeg of wij de andere wagen konden vragen
hem thuis op te halen.
Ik belde Rob en vroeg waar zij waren.
Dat was al bijna op de snelweg.
Weer Johan gebeld en een en ander uitgelegd. Johan zou zelf contact opnemen met
Joke.
Daarna belde Joke ons en vroeg ons of wij Johan even wilden ophalen, zij zou de
andere wagen dan weer terughalen.
Dit was uiteraard een beter idee, want stel je voor dat je een aangereden dier
als melding zou krijgen, en alle bemanning is op 1 adres!
Gelukkig bleef die rit uit.
We vertelden de bewoonster dat we direct weer terug zouden komen. Mevrouw
vertelde ons; 'Morgenochtend komt Eneco hier om kwart over acht en dan zullen ze
die ladder nodig hebben die op het balkon ligt.' Ik antwoordde daarop; 'Mevrouw,
dan is die zwaan al lang weg hoor, alleen de ladder zal waarschijnlijk wel een
beetje onder de zwanenpoep zitten!´ We lachten hier alle drie erg om.
Na een half uurtje hadden we Johan in de wagen en stelden hem op
de hoogte van de situatie.
Ook zeiden Marja en ik tegen elkaar: ' Nu gaan we heel goed opletten hoor!'
Eenmaal aangekomen op het bekende adres vroeg ik aan Johan; ' Heb je nog iets
nodig; zwanenhals en vuilniszak?'
Johan lachte alleen maar en zei; ' Welnee, ik heb die jongen zo te pakken!' En
inderdaad; binnen praktisch 1 seconde had Johan het dier onder zijn arm!
Het ging zo supersnel!
De bewoonster stond beneden in de hal en vroeg; ' Heb je hem verdoofd, hij zit
zo rustig en doet niets!?'
'Wanneer iemand een zwaan vast heeft en hij zijn vleugels niet
meer kan gebruiken, geeft hij zich over', verklaarde Johan.
Zo simpel was het dus!
De bewoonster heeft de zwaan zelfs nog geaaid en verwonderde
zich erover hoe zacht zo'n dier is.
Ze bedankte ons hartelijk en we liepen nog even naar het huis aan de overkant,
een gezin met 3 jonge kinderen, die het hele verhaal van de gelande (gestrande)
zwaan al van de buurvrouw hadden gehoord.
Ook de kinderen vonden het bijzonder om zo'n mooi dier nu eens te aaien en
gewoon aan te kunnen raken.
Al met al hadden we er een heel goed gevoel bij!
We stapten in de wagen en besloten om onze verstekeling een bijzondere nieuwe
leefomgeving te bieden, we reden naar een gebied waar heel veel verschillende
watervogels in goede harmonie samenleven.
Onder die watervogels bevindt zich ook een gans, nou ja, het is
een gans, maar een gans die denkt dat ' ie een zwaan is.
Hij heeft al heel veel kleine zwanen grootgebracht op die mooie plek.
Onderweg ernaartoe heeft zelfs de zwaan, het was een vrouwtje (Johan is
inmiddels zo'n kenner dat hij het geslacht kan bepalen!) zitten kroelen met
Johan.
Alsof ze wist dat ze een mooie toekomst tegemoet zou gaan!
Uiteraard was ze blij dat ze was bevrijd uit haar benarde positie.
Als blijk van waardering heeft ze zelfs niet eens gepoept in de wagen! Haha
Eenmaal aangekomen op de plek met watervogels hebben we de zwaan vrijgelaten, ze
liep over het dunne ijs, feitelijk direct richting wak, op het geroep van die
gans af die het al helemaal in de gaten had, een nieuwe zwaan onder zijn hoede.
Een beetje vreemd wel, maar die gans is de koning van de plas.
Af en toe een beetje klungelig, uitglijdend ging de zwaan op het geroep af.
De gans heette haar welkom en ze werd vrijwel direct geaccepteerd in de groep.
Kijk; en DAAR doe je het nu uiteindelijk allemaal voor!!!!
Dit was weer zo'n avond om nooit, maar dan ook nooit meer te vergeten!
De volgende dag heb ik die lieve bewoonster nog een kaartje gestuurd over het verdere verloop van de zwaan met het ietwat bizarre richtinggevoel.
Graag wil ik Johan heel hartelijk bedanken, zonder hem was het
nooit gelukt.
Uiteraard ook de bemiddeling van Joke wil ik niet ongenoemd laten.
Bedankt!
Enne....
De volgende keer ga ik het echt zelf proberen!