15 mei 2009
Het was mijn verjaardag. Maar ondanks dat gegeven heb ik die dag toch gewoon
gewerkt en
's avonds na kantoor nog een uurtje de kroeg in om een afscheidsborrel van een
collega bij te wonen.
Toen ik eenmaal rond 19.30 uur thuiskwam gaf mijn vriend
Remco mij de nieuwe DAR-Geluiden.
Op de voorpagina stond in grote letters:
Pootje van Gizmo.
Snel bladerde ik door naar dat artikel, wat was ik trots op
JOUW verhaal dat er nu in stond, wat een mooi, extra verjaardagscadeautje!
De dagen die volgden overhandigde ik maar wat graag het blad DAR-Geluiden aan
iedereen die het maar wilde lezen.
Op dinsdagavond 19 mei reed ik mijn avonddienst op de Dierenambulance, zoals
iedere week op dinsdagavond.
Ik reed met Caroline (Caro), 1 van mijn vaste
maatjes.
We hadden een redelijk druk avondje, die begon met een rit naar een
adres waar de hond des huizes was ingeslapen.
Dit zijn natuurlijk nooit leuke
ritten.
Eenmaal aangekomen op het adres troffen we een echtpaar aan dat
behoorlijk verdrietig was om hun Kaatje, een Grand Basset, die 14 jaar lief en
leed met hen had gedeeld.
We hebben nog even gesproken met de eigenaren en
naderhand Kaatje op de brancard in de wagen gelegd.
Direct daarna hebben we
Kaatje naar het huisdierencrematorium Majesta in Rotterdam - Ommoord gebracht.
Vervolgens hadden we nog een 'dierenartsrit', de eigenaresse van de kat vertelde
dat ze het zulk mooi werk vond van ons, en dat zij dat niet zou kunnen.
Ik vertelde dat het werken op een dierenambulance gek genoeg went.
Ik bedoel;
het is niet van jezelf, je leert afstand te nemen.
Natuurlijk begrijp je het
verdriet bij mensen, maar het raakt je minder, het is immers niet jouw diertje
dat iets mankeert of erger nog; is overleden.
Ook zei ik nog; ze moeten mij niet
opbellen en zeggen dat er iets met 1 van mijn 3 katten aan de hand is!!!
Daarna nog diverse ritten uitgevoerd en 's avonds was ik rond middernacht thuis.
We hadden nog wat nagepraat.
De volgende dag, woensdag 20 mei, had ik mijn 2-wekelijkse parttime-dag van mijn
werk en heb overdag wat relaxte dingen gedaan.
Ook ging ik nog even langs bij
onze eigen dierenartsenkliniek aan de Walenburgerweg, om daar nog even wat
DAR-Geluiden langs te brengen.
Zij waren al door hun voorraad heen.
Ik zei nog
lachend tegen de assistentes: nou, kijk maar hoor, die kleine demente kat van
mij is nu beroemd!
's Middags ben ik naar kantoor gegaan, omdat we een groepsuitje met de afdeling
hadden.
We zouden naar een locatie in Moordrecht gaan waar we zouden gaan
boogschieten, kruisboogschieten, in een auto gaan zitten, die op z'n kop werd
gehangen en waaruit je dan veilig moest zien te komen, als klap op de vuurpijl
zouden we een heuse slipcursus volgen.
De activiteiten zouden afgesloten worden met een heerlijk koud buffet.
De groep
collega's werd in 2 groepen gesplitst en 'mijn' groep begon met de ongevalssimulator, gevolgd door het boogschieten etc.
Na een korte pauze, met
lekker bittergarnituurtje, ging onze groep een gebouw binnen waar een
voorlichtingsfilmpje over slipcursussen werd getoond.
Op een gegeven ogenblik
ging mijn mobiele telefoon, oeps! Ik verontschuldigde me en zag op het display
dat Remco had gebeld.
Ik drukte hem weg, ik was immers bij een uitje...
Naderhand ging dan toch echt de slipcursus beginnen.
2 Collega's en ik zaten met
z'n drietjes in een auto.
Ik had al een paar keer een noodstop moeten maken en
maakte me nu klaar voor de echte slip....
Plotseling werd er op een zijruitje
getikt; iemand van de organisatie vroeg me; 'Jij bent toch Brigitte?' Waarop ik
bevestigend antwoordde.
Ze vertelde me, dat mijn man/vriend gebeld had en dat
het heel erg dringend was!
Ik stapte geschrokken uit de auto, richting mijn tas,
die ergens in het gras naast het parcours stond.
Toen ik naar mijn tas liep,
dacht ik alleen maar; er zal toch niet iets met de katten zijn??
Eenmaal bij
mijn tas aangekomen, zag ik op mijn mobiel dat Remco wel 6, 7 keer gebeld had.
Ik belde hem en hij zei heel rustig: Brigitte, ik ben nu bij Emile (dierenarts)
met Gizmo en het gaat helemaal niet goed.
Ik stond direct met tranen in mijn ogen en zei; ik kom eraan!
Hij vroeg me
hoelang dat ongeveer ging duren, waarop ik zei; waarschijnlijk een half uurtje.
Het was toen 19.15 uur.
Tegen een paar collega's vertelde ik snel wat er aan de
hand was en ze wensten me succes.
Op de weg naar de dierenarts, die uren leek te
duren, deed ik niets anders dan janken.
Ik heb behoorlijk doorgereden, heb
geloof ik zelfs nog een politiewagen ingehaald.
Binnen 20 minuten was ik bij de
dierenarts.
Remco stond buiten een sigaretje te roken en was verbaasd dat ik er
al was.
In het kort vertelde hij me een en ander.
We zijn beiden naar binnen
gegaan en direct doorgelopen naar een van de behandelkamers.
Daar zat die kleine
schat in een zuurstofcabine, zijn bekje helemaal open.
Emile vertelde me dat hij
foto's van de longen had gemaakt, die zagen er wonderwel schoon uit.
Vervolgens had Emile een watje voor Gizmo's neus gehouden, hopend dat dit zou
gaan bewegen.
Dit gebeurde niet, waardoor Emile vermoedde dat er een gezwel in Gizmo's neusje zat.
Dit zorgde ervoor dat Gizmo niet meer door z'n neus kon
ademen en dus noodgedwongen door zijn bekkie moest ademen.
Dit is iets wat niet
normaal is voor katten, dit is tegennatuurlijk.
Emile heeft Gizmo een
prednisoninjectie gegeven, iets waar hij normaalgesproken binnen een paar
minuten van op zou moeten knappen.
Dit gebeurde niet.
Ook baarde de
lichaamstemperatuur van Gizmo Emile zorgen, deze was 36,1 (normaal is tussen 38
en 39,5).
Emile had Remco gezegd dat Gizmo feitelijk al aan het doodgaan was.
Gizmo werd toen in de zuurstofcabine geplaatst.
Remco is toen begonnen met
bellen, maar toen hij geen gehoor kreeg bij mijn mobiel heeft hij bij de
dierenarts op internet gezocht naar het nummer van de organisatie waar ik op dat
moment was.
We hebben met z'n drieen de foto's bekeken.
Uiteindelijk heeft Emile me
geadviseerd dat het beter was Gizmo in te laten slapen.
Hij zou Gizmo nog wel
onder narcose kunnen brengen om zijn neus te bekijken, maar een neus kan nu
eenmaal niet verplaatst worden.
En dan nog; het arme diertje zou de narcose niet
overleven.
Met pijn in mijn hart heb ik dan toch besloten dat het beter was Gizmo in te laten slapen, het arme diertje was zo'n strijd aan het leveren.
Om 20.00 uur heeft Gizmo in mijn armen het 'roesje' gekregen, waarna hij de
laatste injectie kreeg.
We hebben wat afgehuild!
We bedankten Emile voor de goede zorgen en namen Gizmo mee naar huis.
Eenmaal thuisgekomen hebben we hem in zijn eigen hangmat gelegd, zodat de andere
2 katers, Gino en Jansen hem konden zien/ruiken.
Hij lag er mooi bij, alsof hij
gewoon lekker lag te slapen...
Voor Remco viel het ook allemaal niet mee, hij was 's avonds om 18.15 uur
thuisgekomen.
Normaal gesproken lag Gizmo gewoon lekker te slapen in z'n
hangmat.
Dit keer niet; hij zat in het midden van de gang, z'n bekkie open en
een blik in z'n oogjes die leek te zeggen; help me nou?!
Remco aarzelde geen moment en zag meteen; dit is foute boel.
Daarop heeft hij
direct de dierenartsenpraktijk gebeld en een en ander uitgelegd.
Gelukkig mocht
hij direct komen.
Hij is naar beneden gegaan om de transportmand te halen.
Gizmo
liet zich heel gemakkelijk in de mand plaatsen, alsof hij wist dat hij geholpen
werd.
Onderweg naar de dierenarts ging er van alles door Remco's hoofd; als ik
maar op tijd ben en; Brigitte heeft haast nooit iets, en nu heeft ze een leuk
iets van d'r werk, gebeurt er dit!
Gelukkig was Remco op tijd bij de dierenarts.
We hebben 's avonds nog wat mooie foto's van Gizzie gemaakt en
de volgende dag (Hemelvaartsdag) samen met de dierenambulance naar het
huisdierencrematorium gebracht.
Op vrijdagmorgen 22 mei werd ik al gebeld door Jurgen, de eigenaar.
Ik vroeg hem
of het mogelijk was dat ik Gizmo zelf in de oven mocht leggen.
Dit mocht
gelukkig.
We maakten een afspraak voor zaterdagmorgen 23 mei 12.00 uur.
Remco en
ik zijn er samen naartoe gegaan.
Om even voor twaalven heb ik Gizmo in de oven gelegd.
Dit klinkt misschien heel
raar, maar ik wilde dit, ik wilde dat de laatste handen die hem op deze wereld
vasthielden, de mijne waren.
Noem het een stukje afsluiting, noem het wat je wilt.
Dit was mijn manier om te
zeggen; bedankt Gizzie, lieve kleine Gizzie voor alle liefde die je mij en ons
hebt gegeven.
We zullen je missen!!!
p.s. Dus geen vaste column of Pootje meer van.....
Gizmo