ROTTERDAM, 13 juli 2010,
Weer een gezellig avondje DAR-ren
Ruim 11 jaar verricht ik vrijwilligerswerk bij de Dierenambulance Rotterdam -
Rijnmond en met
heel veel plezier.
Iedere dinsdagmiddag verkleed ik me op mijn werk rond 16.00
uur om vervolgens richting thuisbasis DOZ (Dieren Opvang Zuid) in de Waalhaven in Rotterdam-Zuid te gaan.
Zo ook dinsdagavond 13 juli jl. Mijn vaste maatje Caroline had zich de maandag
ervoor ziekgemeld en ik had mijn zogenaamde DAR-zus Jacqueline (men denkt dat
wij zussen zijn, omdat we best op elkaar lijken en ook omdat we ongeveer
hetzelfde haar hebben) gecharterd om met mij te rijden. Gezellig!
Ik haalde Jacq. op rond 18.00 uur bij haar thuis, vervolgens naar DOZ.
Eenmaal daar aangekomen was er geen tijd voor een lekker bakkie koffie, want; zo
zei onze centraliste Joke van Z.; er was een melding binnengekomen van een
aangereden hond op de A15, ter hoogte van hectometer paaltje 58,7 rechts bij de
afslag Vaanplein.
Op mijn vraag welke wagen ik die avond zou hebben, zei Joke: de DAR 7.
Dit is de allernieuwste auto, met nog geen 500 km op de teller!
Altijd spannend, maar....we hadden natuurlijk geen tijd om uitgebreid de wagen
te bekijken en de allernieuwste technische snufjes uit te gaan proberen.
Immers, een aangereden hond gaat voor en dan telt elke seconde.
We reden met een aardige snelheid richting A15, er stond behoorlijk wat file,
dus...op de vluchtstrook met alarmlichten aan, wel uiteraard normale snelheid
aangehouden, beetje doorgereden.
Er zou politie en Rijkswaterstaat bij aanwezig zijn, dus we hebben ons netjes
aan de regels gehouden.
We hebben vanaf het begin van de oprit vanaf de Groene Kruisweg op de
vluchtstrook gereden tot aan hectometerpaaltje 65, maar al wat we zagen; geen
hond, geen politie, geen Rijkswaterstaat.
Wel raar natuurlijk!
We riepen Joke op en vroegen haar met de meldkamer contact op te nemen.
Wat bleek? De hond was inmiddels wel overleden en al door een ambulance
opgehaald. Sowieso niet door de DAR, dus waarschijnlijk door een andere
collega-ambulance die toevallig voorbijreed?
Onverrichte zake keerden we weer terug naar DOZ.
Onderweg heeft Jacqueline de wagen en de technische snufjes helemaal onder de
knie gekregen (en ikke ook!).
Toen we op DOZ aankwamen en dachten een lekker bakkie koffie te kunnen scoren,
kregen we meteen de volgende 3 ritten op van Joke.
Een gewonde meeuw bij de DB Schiedam, een gewonde kraai op de grens van Schiedam
en Rotterdam en een gewonde jonge gans in Rotterdam-Crooswijk.
En daar gingen we weer op pad; dankzij het perfecte navigatiesysteem kwamen we
overal probleemloos aan.
De gewonde meeuw bleek niet in een doos te zitten, maar in een kratje van de
Dierenbescherming zelf, die moesten we dus eventjes overzetten in een kratje van
onszelf.
Jacqueline deed dat heel behendig met behulp van een handdoek die daar lag.
Meeuwen zijn mooie vogels, maar die snavels!!!
De gewonde ekster bleek een gewonde kraai te zijn en het gewonde gansje bleek
een hele mooie eend te zijn.
Toen we de drie gevleugelde vrienden veilig in de wagen hadden gingen we op weg
naar de Vogelklas Karel Schot.
Terwijl we op de Willemsbrug reden, riep Joke ons op; er was een politiemelding
binnengekomen van een opgevangen slang ergens in het centrum van Rotterdam.
De politie zou er bij blijven.
Ik vertelde Joke, dat we zo'n vijf minuten van de Vogelklas verwijderd waren en
dat we dan eerst die vogels zouden wegbrengen, om daarna naar het opgegeven
adres te gaan. Dit was uiteraard goed.
Nadat we de vogels hadden afgegeven bij de Vogelklas vervolgden we onze weg.
Onderweg riep Joke ons weer op om te vertellen dat de politie inmiddels de slang
had gevangen en meegenomen naar politiebureau Slotlaan in Capelle aan den
IJssel.
We waren allang blij dat wij de slang niet hoefden te vangen, eerlijk gezegd.
Afijn; op naar de Slotlaan.
Toen ik op de Van Brienenoordbrug reed riep Joke ons op om te vertellen dat de
'slangen'-rit was komen te vervallen, maar...aangezien we toch richting Capelle
gingen; of we dan even naar een adres wilden gaan voor een opgevangen hond.
Inmiddels was het 21.15 uur en nog steeds geen bakkie koffie...
Aangekomen op het adres, parkeerde ik de wagen voor de flat en liep naar de
achterkant van de auto om een slipketting en riem te pakken.
Ik zei nog tegen Jacq: hij rijdt echt erg fijn hoor.
Toen zei Jacq.; ‘nee, kijk nou toch eens, we hebben een lekke achterband! Hier
kunnen we niet meer mee rijden”.
Het rare is dat ik er helemaal niets maar dan ook niets van gemerkt had.
Natuurlijk hebben we Joke opgeroepen en verteld wat er aan de hand was. Joke
zei; “nee, hé, ook dat nog? Het is al zo'n drukke gekke en bizarre avond! Ik ga
de hulptroepen inschakelen en houd jullie op de hoogte”.
Wij belden aan bij de flat en namen de lift naar de 7e verdieping.
Daar aangekomen werden we verwelkomd door een heel lieve Stafford die ons al
kwispelend tegemoetkwam.
Dit bleek niet de opgevangen hond te zijn, maar hun eigen hond.
De man des huizes vertelde dat de hond die hij gevonden had op het balkon zat in
verband met hun eigen hond.
Je weet nooit hoe zoiets kan lopen.
Deze man vertelde dat de hond liep te rennen op de Van Brienenoordbrug.
Hij heeft geen moment geaarzeld, maar is gestopt en deed het portier van zijn
auto open, de hond sprong er direct in.
Hij heeft de hond mee naar huis genomen en de DAR gebeld.
Jacqueline en ik keken of de hond gechipt was en wat een geluk.... hij had een
chip in z'n lijf. Direct Joke opgebeld en het nummer doorgegeven, zij heeft de
databases gecheckt en daar kwamen 2 telefoonnummers uit naar voren.
Bij wijze van uitzondering mocht ik zelf die nummers bellen.
In de database stond dat de naam van de hond Raksja was.
Altijd fijn om te weten.
Ik belde een van de nummers en er nam een man op, ik legde in het kort uit wie
ik ben en waarvoor ik belde.
Hij vroeg me of de hond zwart was, waarop ik bevestigend antwoordde.
De man vertelde dat dit de hond van zijn dochter is en gaf me haar
telefoonnummer.
Ook zou hij zelf proberen contact met haar op te nemen.
Toen ik het nummer van de dochter (Danielle) belde kreeg ik helaas geen gehoor,
heb wel de voicemail ingesproken en een bericht achtergelaten.
Na heel wat telefoontjes over en weer kreeg ik dan eindelijk Danielle aan de
lijn.
Dolgelukkig was ze, ze vertelde dat Raksja nogal schuw is en angstig, dat had ze
al gemerkt tijdens de WK-wedstrijden van de afgelopen weken.
Ze heeft een paar uur lopen zoeken en was al bang dat Raksja aangereden en
gewond, of nog erger dood zou zijn.
Ik vertelde van de man die op de Van Brienenoordbrug gestopt was en dat Raksja
zo in de auto sprong.
Danielle vertelde dat de hond gek is op autorijden.
Dat is dus zijn redding geweest.
Ik vertelde dat het nog wel even een poosje kon duren, omdat wij geen meter meer
konden rijden in verband met een lekke achterband.
Jacqueline en ik zijn op een gegeven moment naar beneden gegaan en hebben Raksja
vertroeteld en af en toe een lekker hondenkoekje gegeven.
Toen dacht ik dat het wel een idee was om mijn eigen broodje kaas te gaan eten,
we stonden toch maar te wachten....Raksja aarzelde geen moment en greep met z'n
bek mijn overheerlijke broodje uit mijn handjes... weg broodje!
Ik stond wel even perplex maar zag er de humor wel van in.
Gewoon even nier opgelet en weg broodje maar natuurlijk vond ik dat helemaal niet erg.
Rond 21.45 uur kwam daar dan eindelijk onze redding; Johan en zijn zoon Erwin
kwamen aangereden in een andere DAR-wagen, ze hebben het wiel verwisseld.
Natuurlijk moest ik daar wat foto's van maken...
Ook 'fotomodel' Raksja staat erop!
Na een poosje konden we dan eindelijk op weg om Raksja met zijn baasje te
herenigen.
We kwamen daar rond 22.45 uur aan en zowat de hele familie stond ons op te
wachten, man man, wat waren zij blij!
En....natuurlijk was Raksja ook enorm opgelucht dat hij zijn baasjes weer zag.
Alhoewel; in de auto vond hij het ook erg fijn bij ons.
Met een moe, maar voldaan gevoel maakten we onze enveloppe op en reden we
richting thuisbasis.
Dit maakt je dag weer helemaal goed.
Toen we op DOZ aankwamen en ik mijn chauffeurscode in moest toetsen, kwam John (èèn
van de twee bemanningsleden van de andere wagen) naar ons toe en ik liet hem vol
trots onze nieuwe wagen zien.
Ik vroeg hem toen op mijn meest charmante manier; jij wilt vast wel een kop
koffie (met melk) voor mij scoren he?
Dit deed hij natuurlijk direct en onder het genot van een heerlijke bak koffie
en een sigaretje hebben we de avond gezamenlijk nog even afgesloten voor het
pand.
Daarna nog even de nachtcentralekoffer bij een collega afgegeven, mijn DAR-zus
veilig thuisgebracht en toen lekker naar huissie toe.
Het was inmiddels 00.30 uur. (en de wekker gaat de volgende dag gewoon weer om
06.15 uur).
Maar ach....het was een hele gezellige en fijne avond. Mede dankzij Jacqueline,
Joke, John, Rob
In het bijzonder Johan en Erwin, want zeg nou zelf; zonder
Johan en Erwin hadden we nergens meer gekomen met een lekke band.
Bedankt!
P.s.
In de band zat een stuk ijzer en was niet meer te repareren....