Vertwijfeling bij eigenaresse vergiftigde hond in Strijp
Bron: 'Eindhovens Dagblad' (8 september 2001)
Eindhoven - Verdriet, kwaadheid en onbegrip vechten bij haar om voorrang. De 24-jarige Maureen van Gemert uit Strijp kan er nog steeds niet over uit. Haar bijna drie jaar oude hond Nicki, een Amerikaanse bulldog, werd afgelopen maandag vergiftigd. 'Wie doet er nou zoiets?', vraagt de Strijpse zich af. 'En waarom?' Het zijn vragen waar ze waarschijnlijk nooit antwoord op krijgt. 'Het was een schat van een hond die met iedereen in de buurt hartstikke goed kon opschieten. Het idee dat iemand uit de buurt dit mogelijk gedaan heeft... Ik hoop dat ik er achter kom wie het was. En waarom Nicki? Niemand heeft ooit tegen me gezegd dat ze vervelend was.'Toen ze maandagmiddag van haar werk thuiskwam, vond ze haar hond dood in de keuken. 'Je kon aan de rommel in de keuken zien dat Nicki een lange doodsstrijd heeft gehad.
Haar tandafdrukken stonden zelfs in de deur naar de woonkamer. Ik dacht eerst dat ze sliep. Maar ze reageerde helemaal niet. Toen werd het me duidelijk dat ze dood was.'
De zekerheid dat haar hond vergiftigd is, baseert Maureen van Gemert op het feit dat er een bakje met verdachte korrels, vermengd met kippenvlees, werd gevonden op het veldje waar de hond was uitgelaten. 'Omdat ik werk wordt Nicki tussen de middag altijd uitgelaten door een familie hier uit de buurt. Die hadden gezien dat de hond op het veldje aan de Kleinakkerweg aan een bakje met felblauwe korrels had gezeten. Later hebben we dat bakje aan de politie gegeven. Die zou laten onderzoeken of het gif was en zo ja welk. De uitslag heb ik nog niet ontvangen.' Kelly (17) en Jamie (14) Bertrams lieten de afgelopen maanden de hond bijna dagelijks uit.
De zusjes zijn net als Maureen boos en verdrietig. 'Toen ik hoorde dat Nicki dood was, moest ik heel hard huilen', zegt Jamie. 'Ik kan het eigenlijk nog niet geloven.' Kelly: 'Omdat mijn moeder maandag de hond uitliet, voelt ze zich schuldig.' 'Maar dat hoeft echt niet', haast Maureen van Gemert zich te zeggen. 'Het had net zo goed mij kunnen overkomen.'
Ze neemt voorlopig geen andere hond. 'Eerst dit verlies maar eens verwerken', zegt ze. 'Bovendien werk ik hele dagen.'
Ze laat haar hond Nicki cremeren. 'En dan strooi ik zaterdag de as uit over de Oirschotse hei. Daar gingen we vaak wandelen...'
