Mila, een wonder op zich.

Bron: 'Dierenambulance Rotterdam (Dar)' (6 december 2005)

Vrijdagavond, 21 oktober, is voor ons een dag om nooit te vergeten. Een nachtmerrie begon nadat onze 5 maanden oude labrador pup, Mila, in de flat-lift verongelukte. Ze zat alleen in de lift, toen de liftdeur dichtviel met haar riem nog gedeeltelijk buiten de deur. Nadat de deur dichtviel, hoorde we een ‘klik’ en ging de lift naar beneden. Wat er op zo’n moment door je heen gaat is onbeschrijfelijk.

We renden zo snel mogelijk naar een lagere verdieping om de lift stop te kunnen zetten. We hoorden eenmaal een harde kreet van haar, waarna het doodstil bleef. Ze is in de lift opgehangen en daarna, doordat de lift naar beneden bleef gaan, door een liftplafond opening van 10 cm heen geperst. Gelukkigerwijs is haar halsbad hierbij losgeraakt en is ze op de bovenkant van de lift gevallen. Hierna is ze van de lift gevallen, de liftschacht in. Het ongeluk vond plaats op de 9^e verdieping en we troffen haar aan op –1.

Het was vreselijk om haar in de liftkelder te zien liggen. Maar het was al een wonder dat ze nog in leven was. Dat haar linker voor & achterpoot gebroken waren kon iedere leek direct zien. Bij haar bek lag een grote plas bloed en je hoorde haar moeite hebben met ademhalen.

Flatbewoners hadden ondertussen al de dierenambulance gebeld welke snel ter plaatsen waren. Mila en wij zelf werden door de dierenambulance naar de dierenkliniek te Ridderkerk gebracht. Bij de vraag hoever men daar mocht gaan om haar te onderzoeken stond ons antwoord vast; doe dat wat nodig is.

Het personeel van de dierenambulance heeft de dienstdoende dierenarts geassisteerd bij de eerste onderzoeken. Snel werd vastgesteld dat haar bovenkaak geheel verbrijzeld was en dat haar voor en achterste linker poten gebroken waren. Als ze de nacht zou halen, zou ze op zaterdag ochtend naar Utrecht moeten voor een spoedoperatie. In Ridderkerk heeft ze meteen al antibiotica gekregen en extra zuurstof.

Rond 00:00 werden we door de dierenambulance thuis weer afgezet. Voor hun zat de taak erop. Goede en snelle hulp was geboden, waarvoor wij hun erg dankbaar zijn. Uiteraard was voor ons de nacht erg lang. Om 2:30 werden we door de dierenkliniek gebeld. We zouden alleen gebeld worden als de toestand achteruit zou gaan, dus de schrik zat er goed in toen de telefoon over ging. Een stuk bovenkaak met twee kiezen was uit haar bek gevallen doordat dit geen houvast meer had in haar bek.

Zaterdag 22 oktober om 8:00 werden we wederom gebeld door de dierenkliniek. Mila had de nacht verder goed doorstaan en we konden haar zelf naar Utrecht brengen. Rond 10:00 begonnen de onderzoeken in Utrecht. Het werd een lange dag wachten in de wachtruimte. Mila werd meerdere malen onderzocht en om rond 14:00 werd ze onder narcose gebracht. Om 16:00 kregen we uitleg van de chirurg en daarna is men begonnen met de eerste operatie. Wij zijn nog even bij haar wezen kijken en daarna naar huis gereden.Om 22:00 werden we gebeld door de chirurg. De operatie was geslaagd. Haar snuit was gereconstrueerd en de poten tijdelijk gespalkt. Tijdens het opereren was ze onderuit gegaan en was een bloedtransfusie noodzakelijk.

Een tweede operatie, voor het bevestigen van metalen plaatjes aan het bot van de gebroken poten, werd uitgesteld naar maandag of dinsdag. Ze moest eerst herstellen van de zware operatie van de zondag. Gelukkig had ze al kracht genoeg om op de maandag een tweede operatie aan te gaan.  

Deze operatie begon rond 11:00 en pas na 19:00 kregen we te horen dat de operatie gelukt was aan de achterpoot. Over de voorpoot was men niet tevreden en ze zou hiervoor nogmaals onder het mes moeten.

Dinsdag onderging  Mila een onvoorziene derde operatie. Gelukkig kon men dit maal wel het metalen plaatje goed aan het bot bevestigen van haar voorpoot. Na de operatie kregen we te horen dat ze tot het einde van de week in Utrecht moest blijven om aan te sterken. Tot woensdag heeft ze op de intensive care gelegen en daarna twee dagen op de dagverpleging. Vrijdag, een week na het ongeluk, hebben we haar weer voor het eerst gezien en mocht ze mee naar huis.

Vanwege haar verbrijzelde bek mocht ze nog geen vast voeding eten. Ze had daarom een sonde direct in haar maag en moest sondevoeding eten. 5 zakjes van 49 gram per dag. De week verliep verder naar omstandigheden prima. Ze deed het goed op de sondevoeding en het toedienen hiervan (6 spuiten van 50ml per voeding) en het toedienen van de medicatie via de sonde verliep goed. Op de donderdag ging ze slechter lopen op haar achterpoot. We hebben de dag afgewacht en op vrijdag 4 november zijn we naar Utrecht gegaan voor een regulier onderzoek. Daarbij werden er foto’s gemaakt van haar achterpoot waarbij bleek dat de metalenplaat om het bot te verstevigen gebroken was! Haar achterpoot werd daarom ook gespalkt. Met twee spalken en haar middel ook in het roze verband verlieten Mila Utrecht.

Als alles goed zou gaan, zou de voedingssonde nog een week in haar maag moeten blijven. Sondevoeding hoefde ze niet meer, ze kon gewoon weer vast voedsel eten. Mila leefde meteen weer een stukje op, nu ze weer smaakbare voeding at. Het lopen en voornamelijk ook het zitten ging nu een heel stuk moeilijker, zo met twee gespalkte poten.

Verder had Mila een rustige week en op 11 november waren we wederom voor een vervolg onderzoek in Utrecht. De voedingssonde werd verwijderd en we kregen een goed en slecht nieuws te horen. De spalken moesten nog twee weken blijven zitten en daarna zouden deze er af kunnen. Er was namelijk al aardig wat botgroei op de foto’s te zien. Slecht nieuws was dat ze in haar voorpoot LPC heeft gekregen door de klap. Dit zal waarschijnlijk operatief moeten worden behandeld in de toekomst. Ook de gebroken plaat in haar achterpoot zou nog wel eens in de toekomst tot een operatie kunnen leiden.

Op 25 november zijn de spalken verwijderd. Ze is weer helemaal levendig alleen mag ze nog zeker een half jaar niet spelen. We moeten haar dus heel goed in de gaten houden tijdens het uitlaten maar ook in huis. Lekker op een bot kauwen zit er ook nog niet in.

We willen nogmaals het personeel van de dierenambulance bedanken voor de snelle & goede hulp die geboden is. 

Michel & Alice.